°1954 Mortsel, België
Woont en werkt in Antwerpen en Watervliet, België

Zijn werk maakt deel uit van belangrijke publieke en private collecties, waaronder S.M.A.K. Gent (BE), Axel Vervoordt (Antwerpen, BE) en het Centre de la Gravure in La Louvière (BE), evenals diverse privécollecties in de Benelux, Boston, Hongkong en Parijs (FR).

Vander Eecken begon zijn artistieke parcours vanuit een grafische benadering, waarbij bestaande iconen, beelden en kaarten fungeerden als visuele onderlagen. De overgang naar de schilderkunst vertrok vanuit observaties van lijnen in het landschap, die hij geleidelijk transformeerde tot rasters en patronen. Zo ontstonden composities waarin de herkenbare realiteit langzaam oplost en plaatsmaakt voor steeds abstracter wordende structuren.

In 2008 behaalde Vander Eecken als eerste kunstenaar in Vlaanderen een doctoraat in de kunsten aan de Universiteit Antwerpen. In dat kader werkte hij samen met nanowetenschappers van de EMAT-groep, die via elektronenmicroscopie materialen analyseren op microscopische schaal. De uitwisseling tussen wetenschappelijk onderzoek en schilderkundige methodes bleek bepalend voor zijn verdere praktijk. Sindsdien vormt het ingezoomde, gerasterde en gefragmenteerde beeld een constante binnen zijn oeuvre.

Zijn schilderijen bestaan uit dunne, zorgvuldig opgebouwde lagen gespoten verf en roepen beelden op die voortkomen uit de gestructureerde chaos van de wetenschap. Tegelijk duiken florale motieven op, losjes geïnspireerd door de speelse lichtheid en ornamentiek van de rococotijd. Het licht manifesteert zich vaak op een bijna monochrome wijze, subtiel opgevangen in de kleurrijke randzones van elk doek. Kleine ingrepen — puntjes goud, fijne krasjes of vlekjes van kleur — introduceren momenten van vrijheid binnen het gecontroleerde beeld.

Het werk van Vander Eecken beweegt zich op het snijvlak van het organische en het artificiële, tussen structuur en poëzie. Elk schilderij functioneert als een visueel veld waarin het kader houvast biedt, maar tegelijk ruimte laat voor verbeelding. Zo dragen de doeken een zachte, bijna numineuze gloed in zich, die zowel van dichtbij als vanop afstand een intieme en verrassende kijkervaring oproept.